یوونتوس دیگر فقط جام نمیبازد؛ هویت خود را از دست داده است
 |
یوونتوس در چند سال اخیر بیشتر از اینکه یک پروژه فوتبالی را دنبال کند، تبدیل به باشگاهی شده که دائماً در حال شروع دوباره است. از تغییر مدیران گرفته تا عوض شدن مربیان و تغییر مداوم استراتژی نقلوانتقالاتی؛ اما بعد از تمام این تصمیمها، چیزی که باقی مانده یک سؤال بزرگ است: نتیجه این همه تغییر چه بوده است؟
از زمانی که مدیریت جدید به رهبری خانواده الکان کنترل بیشتری روی مسیر باشگاه پیدا کرد، یوونتوس وارد دورهای از بیثباتی شد. تصمیمهایی که قرار بود باشگاه را دوباره به مسیر قهرمانی برگرداند، در عمل باعث شدند هویت فوتبالی تیم بیشتر از همیشه زیر سؤال برود. تیمی که زمانی نماد ثبات، برتری و ذهنیت قهرمانی بود، حالا برای پیدا کردن یک مسیر مشخص تلاش میکند.
در این سالها یوونتوس شاهد تغییرات زیادی در ساختار مدیریتی و نیمکت خود بوده است. از پایان دوران مدیرانی که سالها ستون موفقیت باشگاه بودند تا آمدن چهرههای جدید، از تغییر مربیها تا تغییر ایدههای فنی؛ اما مشکل اصلی اینجاست که هر بار پروژهای شروع شد، قبل از اینکه فرصت رشد پیدا کند، کنار گذاشته شد.
هواداران یوونتوس فقط از نبود جام ناراضی نیستند؛ مشکل بزرگتر، از بین رفتن جاهطلبیای است که همیشه بخشی از DNA این باشگاه بود. هواداری که سالها تیمش را مدعی قهرمانی اروپا میدید، حالا باید هر تابستان منتظر نامهایی باشد که بیشتر شبیه خریدهای کمریسک هستند تا بازیکنانی برای بازگرداندن یووه به جایگاه واقعیاش.
بازار نقلوانتقالات هم تبدیل به یکی از نقاط بحثبرانگیز دوران اخیر شده است. نامهایی مثل سوزوکی، پلگرینو و ادرسون شاید بازیکنان قابل احترامی باشند، اما سؤال اصلی این است: آیا اینها همان مهرههایی هستند که فاصله یوونتوس با تیمهای برتر اروپا را کم میکنند؟ یا فقط راهحلهای کوتاهمدتی هستند برای پوشاندن مشکلات عمیقتر؟
بزرگترین انتقاد به مدیریت الکان این است که یوونتوس در این سالها بیشتر شبیه باشگاهی بوده که واکنش نشان میدهد تا باشگاهی که آینده را طراحی میکند. تغییرات زیاد، تصمیمهای متناقض و نبود یک پروژه بلندمدت باعث شده تیم در یک چرخه تکراری گرفتار شود؛ چرخهای از شروع دوباره، امیدهای جدید و ناامیدیهای مشابه.
یوونتوس برای بازگشت فقط به یک یا دو خرید نیاز ندارد؛ این باشگاه نیازمند یک چشمانداز واقعی، مدیریت فوتبالی قدرتمند و تصمیمهایی در اندازه تاریخ خودش است. هواداران دیگر فقط اسم، وعده و تغییر نمیخواهند؛ آنها میخواهند دوباره تیمی را ببینند که برای قهرمانی ساخته شده، نه تیمی که فقط تلاش میکند از بحران بعدی عبور کند.
